یک آدمِ لاغرِ دماغ درازِ لامکان...

درست نمی تونم راه برم، لنگ می زنم . طول خیابون دانشگاه رو دارم عصا بدست طی می کنم.تق و تق و طغ!!! مردک نادان تو ماشینش چنان بال و پایین می پره که آدم نمی فهمه داره قربون صدقه می ره یا فهش می ده. صدای داد و فریادش چنان توی ماشین پیچیده که به دعوا بیشتر شبیه تا ابراز محبت . خودش که حسابی جوگیر صداش شده. اگه صداش و میشنیدم شاید دیگه اینقدر مضحک به نظر نمی رسید. دلم می خواد درِ ماشنش رو بارکنم و پشت به فرمون چنان رو دوزانو بپرم رو شکم گندش تا کلش بترکه و مغزش بپاشه رو سقف سمند داغون پاغونش. دوست دارم با خیلی ها این کار رو بکنم اگرم شکم نداشتن چنان با لگد بزنم تو کلشون از پنجره بیفته بیرون.

 تو سرسو* پلوکس و کاستور و مریخ بغض دارن. راستش تنها انجام دادن یک کار هرگز روزمرگی محسوب نمی شه. چند روزیه که اینجا مهمانم ؛ چند ماه دیگه هم خورشید مهمون اونجا میشه. واسه کی مهمه؟! دارم از ارشاد برمیگردم . حسابی بابام در اومده پام درد می کنه اساس . هر از چند گاهی ساق پام رو تومشتم می گیرم و دردم رو می افزایم تا شرایط برام عادی بشه. صداش میاد که می گه :" کی؟ عماد؟! الان معرفی اش می کنم. این آقا زمانی یه پسر بچهِ لاغرمردنیِ زیگیل(!) بود که توی کانون همه سعی می کردن از دست پرحرفیاش فرار کنند. تا اینکه ای دوتا ( من و امیر ) تو دانشگاه هم دیگه رو دیدند و ... الان هم که ما باهم دوست شدیم و دیگه دیگه..." بعد هم تسلسل سخن ادامه داشت . نگاه شیرین تغییر کرده بود . کلثوم هم که هرچی دوست داشت و توی این هفت هشت سال نتونسته بود بگه رو گفت. بهش گفتم " بی انصاف قسمتها ی قشنگ زندگی رو جا انداخته بودی ..." و بعد چشمک و خودزنی ها و خنده ها ادامه داشت. راستش اون چیز خاصی رو هذف نکرد داستان رو اونجور که بو گفت. حیرون مونده بودم که پس اون چیزی که ساخته بودم و اون رفاقت های هفتاد ٬هشتاد ساله که برای همه می گفتم چی بوده؟ دوتایی از خیابون ردم کردند و خداحافظی وبای بای و های های و وای وای... درست اول مکالمه با منصور گوشیم شارژ خالی کرد و خاموش خاموش شد. دم در مهندسی چند تا از الافا رو دیدم میگم حسین٬ علی و ندیدی کار واجب باهاش دارم . میگه برو تو منم میام بوفه دوستی. دلم می خواد اونقدر صورتش رو بکوبم به آسفالت جولوی سردر که هیچی ازش نمونه.آخه الاغ من با علی کار دارم نمی خوام قیافه منحوس تورو ببینم. وقتی می گم علی کجاست . یعنی علی کجاست نه اینکه حسین جان با دوستات بیا ببینمت . قیافه شما (بوق)ها رو که دارم می بینم. میرم تو . منصور( علی) نبود از دست حسین و رفقاش یه جوری در میرم.

اونطرف بزن وبکوبه وملت هم نمی دونن دارن واسه چی خوشحالی می کنن. سعی میکنم برم اون ظرف درست روبه روی دانشگاه ۳. این ور خلوته اونور شلوغ. تانصفه که میرم از سرعت این راننده های دیوانه متعجب می شم و ترس تمام وجودم رو میگیره .یه جوری میشم ، یه جور ناجور. اگر می تونستم جست بزنم شاید رد می شدم اما از خیر کُت و خشک شویی گذشتم و برگشتم . دانشگاه رو تا سر در چوب می زنم. آرو م و با وقار آواز افشاری زمزمه می کنم.یاد اون جمله آقای فرامرزی افتادم که می گفت" موهای سپید برازنده قدم های استوار اند." شاید هم قدم های استوارند که درخور موهای سفید باشند ! نمی دانم . اما این را یادگرفته ام که چیزی که برای من امر ویژه ای است شاید برای دیگران ناچیز یا شاید هم خنده دار باشد پس گاهی باید یا در هن رو گل گرفت یا دم دل رو بست.

اهل زندگی ام . شاید گاهی دلیلی برای زندگی کردن نداشته باشم٬که دارم ، اما خوب دلیلی هم برای مردن ندارم. آفتاب مهربون چنان توی مغزم میزنه و سایم رو با صورت به آسفالت سردر می کوبه که از کرده اش پشیمون میشه. اگر اون راننده ی سمند خودش رو از بیرون می دید حتما خندش می گرفت.

-----------------------------

* وقتی به آسمون نگاه می کنید اونجایی که درست بالای سرتون قرار داره سرسو نامیده می شه.